სადღაც შორს

 ვარსკვლავიანი ღამეებიც ღამდება,

სადღაც შორს,
სადღაც სხვა ცხოვრებაში,
სადღაც სხვა სამყაროში,
ვარსკვლავიანი ცით დახურულ ღამეებში,
ვარკვლავიანი ცით დახურულ სახლებში,
ადამიანები ცხოვრობენ,
რომლებსაც ვარკვლავიანი ცა არეკვლიათ თვალებში.

დადიან და თვალებით დაატარებენ,
ჯერ კიდევ აღმოუჩენ,
ასიათასობით სინათლის წლით დაშორებულ სამყაროებს,
და მერე უკვირთ,
რომ ვარ იპოვეს სახლი,
რომელშიც დატევენ,
ვარსკვლავებით გავსებულ თვალებს,
და მერე უკვირთ,
რატომ ვერ იპოვეს,
თვალები,
რომლებიც შეძლებენ,
მათი ვარსკვლავებით სავსე თვალების არეკვლას.

და ვერ იჯერებენ,
რომ ზოგ ცაზე ვარსკვლავების პოვნა უბრალოდ შეუძლებელია,
და ვერ იჯერებენ,
რომ ყველა ციური სხეული,
ყველა თვალში ვერ თავსდება.

ზოგჯერ, რაც არ უნდა ფართოდ გაახილო თვალი,
რაც არ უნდა ეცადო,
უხილავი დაინახო,
და მიუწვდომელს მისწვდე,
გიწევს ჩაბნელებულ ცას უყურო,
რომელიც ყველა ვარსკვლავმა დატოვა.

და შენ,
ვარსკვლავებით სავსე თვალებს ახელ,
და ცდილობ ჩაბნელებულ,
მიტოვებულ ცაზე დატიო,
შენში დაბუდებული,
ასიათასობით სინათლის წლით დაშორებული,
ჯერ აღმოუჩენელი სამყაროები.

ღამეა,
შეიძლება ამ ბნელმა,
მიტოვებულმა,
ერთდროს ვარსკვლავებით სავსე ცამ,
რომელმაც ვერ აიტანა საკუთარი სიბნელე,
მოგკლას.

მაგრამ ღამე თენდება,
სინათლე კი საჩუქრია,
გიგანტური, მანათობელი,
ცოცხალი ვარსკვლავის საჩუქარი.
და ნიშანი,
ნიშანი იმისა,
რომ სიცოცხლე ბნელ ღამეებში არ მთავრდა,
პირიქით თავიდან იბადება,
უფრო დიდი
და უფრო კაშკაშა.

ვარსკვლავიანი ღამეებიც თენდება,
სადღაც შორს,
სადღაც სხვა ცხოვრებაში,
სადღაც სხვა სამყაროში,
ვარსკვლავიანი ცით დახურულ ღამეებში,
ვარკვლავიანი ცით დახურულ სახლებში,
ადამიანები ცხოვრობენ,
რომლებსაც ვარკვლავიანი ცა არეკვლიათ თვალებში.
და დილაობით მზის სხივებთან თამაშით გართულები,
არ ივიწყებენ,
რომ მზეც ვარსკვლავია,
არ ივიწყებენ,
რომ გალაქტიკები სიბნელეში იბადებიან.
არ ივიწყებენ,
არ ივიწყებენ,
არ ივიწყებენ...