ვიყავით ჩვენ

„ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა ვიფიქრე,

გადავწყვიტე:

იყო და არა იყო რა,

ზუსტადაც თან იყო და თან არ იყო.

ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა?

არც კი ვიცი.

იყო და არა იყო რა,

ვიყავით ჩვენ,

ჩვენ, ვინც ვიცით როგორია,

ყოფნასავით არყოფნა

და არყოფნასავით ყოფნა.

ვიყავით ჩვენ, ვინც გადავწყვიტეთ,

რომ არ ყოფნას გვირჩვნია ყოფნა.

გადავწყვიტეთ და გავუდექით გზას.

როგორ გვეზრებოდა საკუთარი თავების ზიდვა,

რა ხერხი აღარ ვიხმარეთ მაგრამ ვერაფერი მოვუხერხეთ საკუთარ,

ფიქრებისგან დამძიმებულ თავებს,

რომლებიც ისე გვება მხრებზე,

თითქოს არ გვჭირდებოდა.

როგორ გვეზარებოდა ამ თავზე,

რკინის ნიღაბივით მიმაგრებული სახის ტარება,

რომელიც ისე მჭიდროდ და მტკივნეულად გვეკვროდა,

გვეჩვებოდა რომ ჩვენ ჩვენ აღარ ვიყავით.

ერთ დღეს კი, როცა ვიფიქრეთ,

რომ 9 მთა და 9 ზღვა უკვე გადავიარეთ,

რომ ყველაფერი უკვე მოხდა,

რომ ამ გზაზე წვიმის მერე ცისარტყელები არ ჩნდებიან,

ერთ დღეს, როცა ისე დავიღალეთ,

საკუთარ თავთან ბრძოლის სურვილიც კი დავკარგეთ და საბოლოოდ დავნებდით,

დავნებდით საკუთარ მძიმე თავებს და იმ რკინის ნიღაბს სახეზე,

მივხვდით, რომ შეუძლებელია საკუთარ ზღაპარში ზედმეტი იყო.

შეუძლებელია შესაძლებელი

და შესაძლებელია შეუძლებელი.

საკუთარ ზღაპარში შეგიძლია ის იყო ვინც ხარ,

ან ის იყო, ვინც გინდა.

ან არის სხვაობა მათ შორის?

ჩვენ მაინც ისინი ვართ.

სიმძიმით დამსუბუქებული,

გზააბნეული მგზავრები,

ვინც გზებზე ისე დავდივართ,

როგორც მკითხავები,

ცაში ყურებით გართულები,

ვარსკვლავებისთვის ახალ სახელბს ვიგონებთ,

და ისიც კი არ გვახსოვს,

რომ ვარსკვლავებს შეუძლიათ მიმართულება გვაჩვენონ.

ან რა მნიშვნელობა აქვს მიმართულებას და დანიშნულების ადგილს,

როცა სადმე კონკრეტული ადგილას მისვლა აღარაფერში გჭირდება.

როცა უკვე შეგვიძლია საკუთარი მძიმე თავით,

ნებისმიერი მიმართულებით გავიხედოთ,

და ნებისმიერი ჰორიზონტის იქითა ხედით დავტკბეთ.

ჩვენ ვინც ტკბობა ვისწავლევთ,

ვისწავლეთ ცხოვრება,

ვისწავლეთ, როგორ ვაიძულოთ ცისარყლებს ზოგჯერ წვიმის გარეშეც კი იფერადონ.

ვისწავლეთ, რომ შეუძლებელია შესაძლებელი

და შესაძლებელია შეუძლებელი.

ვიყავით და არავიყავით რა,

მაგრამ ვართ აქ,

მე და შენ,

რაც არ უნდა ძნელი წარმოსადგენი ყოფილიყო ეს ჩვენთვის

მაშინ, როცა გზას გავუდექით,

უსაშველოდ მძიმეები,

ღამესავით ბნელ დღეს

და ხელებცეცებით, ერთმანეთის თვალებში ანთებული ნაპერწკლების ყურებით გვიკვალეთ გზა უკუნ სიბნელეში.

ახლა კი როცა უკვე ვთქვით,

იქმნას ნათელი და იქმნა კიდეც,

შეგვიძლია, რაც ამ დარტყმულ თავებში მოგვივა ყველაფერი ვაკეთოთ.

ან არაფერი.

შეგვიძლია გეგმას მივყვეთ,

ან იმპროვიზაციას მივმართოთ.

მთავარია, რომ აღარ დაგვავწყდეს.

მთავარია, გვახსოვდეს:

შესაძლებელი შეუძლებელია და შეუძლებელი შესაძლებელი.

იყო და არა იყო რა,

ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა?“