მეგობარმა მითხრა, იმედბის მკველი ხარო. მეგობარმა,
რომელმაც ყველა იმედი საკუთარი ხელით დამარხა. ძლიერია ჩემი მეგობარი. მე ვამაყობ მისით.
მან ეს არ იცის.
მან მსწავლა სიცილი, მან მასწვლა როგორ ვიყო ბედნიერი
ცაში ყურებით. მაგრამ თვითონ არ იცი ამის შესახებ.
მეგობარო, ზოგჯერ გვეჩვენება, რომ მკველებად ვიქეცით,
ზომბ მკვლელებად, რომლებიც იმედებს და ოცნებებს გუდავენ. მაგრამ არ არის მართალი. არ
შეიძლება მართალი იყოს. ადამიანს არ შეუძლია იმედის მოკვლა. ის კი, ვინც ეს შეძლო დიდი
ხანია ადამინი აღარ არის.
ჩვენ კი საბედნიეროდ ჯერ კიდევ ადამიანები ვართ. მერე
რა, რომ ხშირად ირგვლივ ბოროტებას და უსამართლობას ვხედავთ. მერე რა, რომ ხშირად ჩვენც
ესე ვექცევით. მათავარია, რომ ზოგჯერ ...
მეგობარო ეხლა ღამეა. ქალაქი შავ სიმყუდროვეშია ჩაფლული.
მინდა გითხრა, რომ შავი ნეგატიური არ არის, შავი ელაგანტურია. შენც იძინებ. იცი ზოგჯერ,
როცა სძინავ ქალაქს და მე არ მძინავს, სასწაული ხდება. არ მითხრა სასწაულები არ არსებობსო,
მაინც არ დაგიჯერებ.
სასწაულები სულ ხდებოდა, ხდება და მოხდება. მთავარია
შემჩნევა შეგვეძლოს მათი. განა საწაული არ არის ყოველი ღამე და ყოველი დილა? განა საწაული
არ არის, რომ ყოველ ღამ იძინებს ქალაქი, ყოველ ღამ თითოეული ჩვენგანი კვდება და მაინც,
ყველა ღამე თენდება, ყველა დილას თითოეული ჩვენგანი თავიდან იბადება. რატომ არ ავღნიშნავთ
დაბადების დღეებს ყოველ დღე? ( შენ კი ყოველ კვირას აღნიშნავ, იანვრის თვეში) ადამიანებს
ხომ უხარით საკუთარი დაბადების დღეები. წარმოიდგინე რა კარგი იქნებოდა, ყოველ დღე ყველა
ადამიანს, რომ ახსოვდეს საკუთარი დაბადება. რა ბედნიერი იქნებოდა კაცობრიობა.
მეგობარო იცი რა მაკვირვებს ყველაზე მეტად? რატომ უნდათ
ადმიანებს საკუთარი ცხოვრება ფილმის სცენარს დაამსგავსონ, მაშინ როცა ყველა კარგი რეჟისორი
მუდმივად იმას ცდილობს ფილმი დაამსგავსოს რეალურ ცხოვრებას. ირონიაა ბედის ანუ გამოოთ. ნამდვილად ესეა მეგობარო.
რა კარგი იქნებოდა ადამინები, რომ ამას მიხვდარიყვნენ. მაშინ უფრო ინეტერესით შეხედავდნენ
( ჰოლივუდური ინტერესით) საკუთარ ცხოვრებას. დაინახავდნენ რამდენად არაჩვეულებრივია,
რაც მათ ირგვლივ ხდება. დაინახავდენენ, რამდენად მნიშვნელოვნები არინ თვითონ( გიფიქრია
რამდენად მნიშვნელოვანი ხარ შენ(თუნდაც ჩემთვის))? დაინავდნენ, რამდენად არაჩვეულებრივი,
რომანი დაიწერებოდა მათ ცხოვრებზე და რამდენად არაჩვეულბრივ ფილმს გადაიღებდნენ წლების
მერე. მაგრამ მეგობარო დაფიქრდი, რომანის ან ფილმის გმირობა სჯობია თუ საკუთარ ცხოვრებაში
ცხოვრება?
მეგობარო შენ მასწვლე, რომ ხშირად ჩვენი პირველადი წარმოდგენები
მცდარია. ერთი შეხედვეთი არაფრის განსაზღვრა არ შეიძლება. სამყაროს ისეთი ღრმა და ისეთი
უფორმოა. მარტივად შეიძლება შეცდე.
მეგობარო იცოდი, რომ ფერები არ არსებობს? ჩვენ ვაფერადებთ
სამყაროს. ჩვენ ვწერთ ჩვენ ცხოვრებას, ჩვენ ვხატავთ ჩვენ სამყაროს. მეგობარო მე შეგქმენი
შენ, შენ შემქმენი მე. შენ მალამაზებ, მეც გალამზებ. ამისთვის ვართ ადამინები. ზოგს
სჯერა, რომ ღმერთი არ სებობს, ზოგს არ სჯერა. თვითონ ვქმნით მეთქი საკუთარ ცხოვრებას.
ზოგი უღმერთობას ირჩევს. ზოგს ღმერთი ქმნის. ზოგი კი თვითონ ქმნის ღმერთს. არ ღირს
ამ თემაზე კამათი მეგობარო. მაგრამ მაინც მინდა ადმიანებმა იცოდნენ ჩვენ ვქმნით ჩვენ
ცხოვრებას. ისეთს როგორ პალიტრაც გვაქვს, ისეთს, როგორც გვინდა...
მეგობარო არ არის ცხოვრება რთული. მე გაძლევ ოთხ ფერს,
ოთხ ძირითად ფერს. შეგიძლია ხატო შენი ცხოვრბა.
და მართლა მეგობარო, კინაღამ დამავიწყდა მთავარი. ჩვენ ზოგჯერ შეგვიძლია ერთმანეთის
ცხვობრებაც მოვხატოთ, კაშკაშა სიყვარული ფერბით.
დავუხატოთ ერთმანეთს წითელი გულები( რომელბიც სულაც არ ჰგაბს გულებს) და ნუ
გავუყრით ისრებს. დავიხატოთ ერთმანეთს გვირილები და ცისარტელბი წვიმის შემდეგ.
მეგობარო ახლა ღამეა. ქალაქი ელეგანტირად შავია. მე
ესე გადავწყვიტე დამეხატა. ხვალ ახალი სიცოცხლე გათენდება, სიცოხლე რა ფერია? მწვანე?
მე მინდა ბედნიერი იყოს კაცობრიობა ხვალინდელი დღით. მე მინდა გავაცოცხლო ყველა იმედი
და ყველა მიძინებული იცნება.
მეგობარო ხვალ როცა გაიღვიძებ, როცა ახლიდან დაიბადები.
გპირდები, რომ შენთან ერთად დაიბადებიან ოცნებები და იმედები. წვიმის მერე გამოვა ცისარტყელა.
ჩვენ ავაშნებთ ფერად სამყაროს. ხომ შეგვიძლია ყველას ცხოვრებაში დავხატოთ ფერადი ყვავილები...
მე გიხატავ გვირილებს....
გილოცავ დაბადების დღეებს....
No comments:
Post a Comment