ნაწყვეტები

 

ის  გრძნობდა სამყაროს უსაზღვრობას. გრძნობდა როგორ კარგავდა საზღვრებს. როგორ ეზრდებოდა თავი და მთელის სხეული. გრძნობდა საკუთარ უსასრულობას, რომელიც სამყაროს უსასრულობას ერწყმოდა. ეს გავდა მთებზე ბურუსის ჩამოწოლას. უსასარულობას და უსაზღვრობას მისი ტვინის ხვეულებში შეეღწია. ის უსარულოდ დიდებოდა და გრძნობდა მალე აფეთქდებოდა,  აუდუღდებოდა  უსასრულად გაწელილი სხეული და აფათქდებოდა გიგანტური ვარსკვლევივით, რომელიც განწირულია შავ ხვრელად გადაქცევისთვის.

ელისი დაფიქრდა საკუთარ შესაძლებლობებზე. იმაზე, რომ შეეძლო ესუნთქა, ეფიქრა, ელაპარაკა. ეგრძნობინებინა სამყაროსთვის, რომ არსებობს. შეეძლო ეყვირა და ესეც ბედნიერება იყო, იმიტომ რომ არსებობს სამყაროები, სადაც ყვირილი არ შეუძლიეთ. შეეძლო მოსმენა და ესეც ბედნიერება იყო, იმიტომ რომ არსებობს საყაროები, სადაც მოსმენა არ შეუძლიათ. შეეძლო ეფიქრა და ესეც ბედნიერება იყო, იმიტომ რომ არსებობს სამყოროები,  სადაც არ ფიქრობენ. შეეძლო ეაზროვნა და ესეც ბედნირება იყო, იმიტომ რომ არსებობს სამყაროები სადაც არ აზროვნებებენ. შეეძლო ეცოცხლა და ესეც ბედნიერება იყო, იმიტომ რომ არსებობს სამყაროები, სადაც არ ცოცხლობენ. შეეძლო მიმხვდარიყო ამ ყველაფერს და ესეც ბედნირება იყო, იმიტომ რომ არსებობოს სამყაროები, სადაც ამას ვერ ხვდებიან. არსებებენ ადმიანებია, რომლებსაც ავიწყდებათ რას ნიშნევს სიცოხლე.

სიცოცხლე ნიუტონის ამ კანონივთა არის ენერგიის მუდმივობის კანონს რომ უწოდებნ, ენერგია უკვალდ არ ქრება ის ერთი ფორმიდან გადადის მეორეში.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ზოგჯერ პატიებას ითხოვს არადუბადებელი სიცოცხლეებისგან, ძნელია, როცა იცი, რომ სიცოცხლე შენში არასდროს დაიდებს ბინას. ყველაზე მეტი, რაც შეგიძლია გააკეთო, სიკვდილია. ვერასდროს იქნები სიცოცხლის მშობელი. ვერასდროს იგძნობ სიცოცხლის ძლიერ ფეთქვას შენ შიგნით. ეს ძნელია, როცა ხვდები, რომ უბრალოდ უნდა გაქრე მოჭრილი ხესავით. ან მიწასავით, რომელიც გადაწვეს და მარილი მოაყარეს, რომ სიკვდილის ცივ ქარებს ეთარეშეთ მინდვრებზე, რომელებიც ვერასოდეს გამწვანდებიან. მინვრებზე, სადაც ვერასოდეს ამოვლენ გვირილები.

ძნელია, როცა გჭრიან შესაწირად გამზადებული კრავივით და გართმევენ შანსებს იყო იმაზე მეტი, ვიდრე  უბრალოდ ძველები 100 წლის მერე. ძნელია, როცა შიგნით იმხელა სიცარილეს გრძნობ, მთელი გალაქტიკაც ვერ ამოავსებს.

მაგრამ ცხოვრობ, ცხოვრობ ვალდებულებების გარეშე. მაგრამ ჩვენ გვიყვარს ჩვენი დედები, მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ არ გავიჩენია ისინი, გვიყვარს ჩვენი ქმრები, მამები, დები, ძმები, მეგობრები, ბევრი ვინემე გვიყვარს და იმისთვის, რომ ადამიანები გვიყვარდეს, სულაც არაა აუცილებელი ისინი ჩვენი გაჩენილები იყვენენ. ამიტომ იმის მიხედავად, გამოვიარეთ თუ არა სამშობიარო ტკივილები და ვაწოვეთ თუ არა ძუძუ ბავშვებს, შეგვიძლია შევიყვაროთ სიცოხლები, რომლებიც შეიძლება ჩვენში არ მომწიფდა, მაგრამ ჩვენ შეგვიძლია ჩვენი სიცოცხლე  მივუძღვნათ, სანაცვლოდ კი ისინი იმ საცარიელეს ამოავსებენ ჩვენ მერე, რომ უნდა დარჩენილიყო.

 

ემი სარკეში უყურებდა საკუთარ გამოსახულებას. აღფრთოვანებისგამ გონება დაბინდვოდა და ფიქრებისგან დაცლოდა ტვინი ან ის ორგანო სადაც ფიქრები ფიქრს იწყებენ.  უყურებდა ტავის ნახევრად შიშველ ტანს, აჩეჩილ თმებს და უთრთოდა მთელი სხეულია. გრძნობდა საკუთარ არსებობს. გრძნობდა როგორ გაუმართლა. გრძნობდა საკუთარ ინდვიდუალობას. ოცოდა რომ ის ერთადერთი იყო, ერთადერთი ემი და მხოლოდ მას ჰქონდა ასეთი ფრჩხილები ასეთი წამწამები. ის ორიგინალი ერთადერთი ეგზმპლიარი იყო. დედამიწაზე მეორე ემი არ დააბიჯებდა. ემი გრძნობდა სიცოცხლეს ძარღვებით. ნესტოები ებერებოდა და ეს ძალიან მოსწონდა. სუნთქავდა ჰაერს და უღიმოდა საკუთარ სიცოცხლეს, საკუთარ თავს. ცხოვრებაში პირველად უხაროდა, რომ დაიბადა. კმაყოფილი იყო საკუთარი სხეულით.

-ექიმო მე ერთადერთი ვარ! - და ემი პირველად მაშინ დაიწყო საკუთარი თავის შეყვარება.

წინ დიდი თავგადასავალი და საინტერესო სიყვარულის ისტორია ელოდა. ის ჯერ ეხლა იწყებდა რომანს საკუთარ თავთან.